Page 58 - ismail düzenleme ilhan madde bağımlılığı05.05.2016

danışanlarının gündelik yaşamlarında yeralmazlar. (Psikoloğ üzerine
düşünce geliştiremiyorum, çünkü bilmiyorum. Kendilerinden
öğrenmek isterim.) Onların geçmiş yaşamlarını dinlerler,
değerlendirirler; bu boyutta dışarıdadırlar. Sosyal çalışmacı
başvuranımızla yaşar, gezer, bisiklete biner, mezarlığa gider, onun
kötü ortamlarına girer, oturur; içerden müdahale diyebiliriz buna;
dışardan değil...

Demek ki, sosyal çalışmacı;

1. Dışarıdan müdahale edebilir,

2. İçerden müdahale edebilir.
Dışardan müdahale klasik meslek yöntemlerinde, yani etik ortamlarda
geçerlidir. Bireyle, grupla, toplulukla çalışmada… Sosyal
danışmada… Görüşmede… İçten müdahale ise onunla dertlerini
paylaştığı ortamlarda, örneğin sosyal eğitim yaparken, grup
çalışmalarında, aile ortamında bulunurken, toplulukta emik
çalışırken… daha çok özle değil gözle, yani kendi davranışlarıyla,
yansıttığı duygularıyla ona kendiliğinden yolgösteriyor olmasıdır.
Birincide duyguların eşitlenmesi olmaz; olmamalıdır. İkincide sosyal
çalışmacı da insandır; neden olmasın? Kendisini ne kadar tutacaktır?
Dürüst ve rahat davranmalıdır. Çok özel ve sıkıntılı durumlarda ağlar,
arkasından kendisini ifde eder. Etkilendiğini, çok üzüldüğünü söyler.
Daha fazla dayanamadığını söyler. Gerekiyorsa bu “dağılması” için
özür diler. Çalışmasını içtenlikle sürdürür. Tek kritik nokta,
yapaylaşmaması, hele rol ya da sahtecilik yapmamasıdır.

Elbette bu davranma sosyal çalışmacının resmi rolünü unutması,
aşması ya da yoketmesi anlamına gelmemelidir. Bunu korumak onun
zaten mesleksel sorumluluğunun yanısıra meslek deneyimi
tarafından korunan bir ilişki modelidir. Zaman zaman başvuranının
yaşamının bir parçası olduğu izleniminin ortaya çıkması bu rolün
birden ortadan kalması sonucunu doğurmaz da doğurmamalıdır da…

56